Veg op jou Knieknoppe.

For tremendous power is released through the passionate, heartfelt prayer of a godly believer. (James 5:16 TPT) At each and every sunrise you will hear my voice as I prepare my sacrifice of prayer to you. Every morning I lay out the pieces of my life on the altar and wait for your fire to fall upon my heart. (Ps. 5:3 TPT) Out of my deep anguish and pain I prayed, and God, you helped me as a father. You came to my rescue and broke open the way into a beautiful and broad place. (Ps. 118:5 TPT)

Vriendin, het jy al gehoor? En gits ek myself is skuldig! Wanneer dinge nie lekker gaan nie, wanneer die mat onder ons voete uitgepluk word en ons op die naat van ons rug val, wanneer die lewe ons so hard klap dat ons nie eens weet of ons kom en of ons gaan nie… dan sê ons so mooi en vroom en ons skud ons koppies meewarig en sê: “Al wat nou oorbly is om te bid…” Is jy ook skuldig? Continue reading “Veg op jou Knieknoppe.”

Oor Jou Eie Potjie Krap.

Die ander dag, ook al ‘n rukkie terug, ry ons as gesin iewers heen. Ek kan nie onthou waaroor die gesprek gegaan het nie, maar Ousus sê hier van agter af baie driftig eintlik, sy kan nie wag om uit die huis uit te gaan nie. Dit gaan so lekker wees. Die probleem is met ‘n ma se hart ons luister, hoor en interpreteer absoluut met ons harte. Dis al wat ons hoor, en ek vererg myself so klein bietjie, ek is nie ‘n ou wat vinnig op my perdjie spring nie, maar ek voel so bietjie te na gekom.

Gelukkig is daar mos balans in enige situasie, Pappa is gewoonlik die balans want hy is die een wat analities dink, meer met sy brein en minder met sy emosies. So sê hy, ons is bitter bly dat jy uitsien om jou eie ding te doen, om jou eie pot te krap. Dit het my so bietjie laat dink, want is dit nie die waarheid nie, maak ons hulle nie juis groot om onafhanklik te funksioneer, om op hul eie voete te kan staan nie? Verantwoordelike jong volwassenes wat hul eie keuses kan maak? Continue reading “Oor Jou Eie Potjie Krap.”

Soms raas God ‘n bietjie met my en jou!

As jong volwassene het ek nie omgegee om in ‘n argument betrokke te raak nie, nogals gedink my opinie is belangrik en behoort te alle tye gehoor te word. Boonop het ek in my voortvarendheid gedink ek doen God en die Koninkryk ‘n reuse guns. Ek bedoel regtig, ‘n mens moet opstaan vir dit waarin jy glo en vir jou geloof en vir God. Of hoe? Want as jy dit nie gaan doen nie wie sal dan?

Maar toe raas God bietjie met my, hard en duidelik. Drie keer in een week kry ek dieselfde boodskap, jy moenie argumenteer oor die evangelie nie, dit stoot mense weg, dit sit mense af, jy doen net ‘n klomp skade, geen goed nie. Ek voel bietjie bek-af en wil-wil met my armpies vererg gevou sit, maar besluit dit sal dalk nie slim wees nie, ek gooi toe maar my arms in die lug op, okay Here ek kry die boodskap… maar hoe dan gemaak as ek tog net so bietjie wil verskil, bietjie wil argumenteer en bietjie wil reghelp? Continue reading “Soms raas God ‘n bietjie met my en jou!”