
Ek weet die volgende van ‘n woestyn: dis warm, sanderig en ongemaklik. Ek raak sommer dors as ek net aan ‘n woestyn dink, maar dis ook mooi, Namibië met sy eindelose duine, Sossusvlei met sy dooie-boom woud wat getuig van uithouvermoë en genade onbeskryflik groot. Daar is min woorde wat die mooiheid van die niksheid kan beskryf.
Soms, wanneer ons ons oë uitvee bevind ons onsself pens en pootjies in die spreekwoordelike woestyn, of ek en jy bevind ons op die rand van die woestyn, en daar is geen keuse nie, dis deur die woestyn, geen kortpad, ompad nie. Die beste wat ons voor kan hoop is lafenis in ‘n onverwagse oase in die woestyn.
Een ding weet ek verseker van ‘n woestyn belewenis, dis wanneer my ore en oë die oopste is, wanneer ek My Verlosser die duidelikste hoor en sien. Vraag? Gaan jy die God van die hemel en die aarde toelaat om jou te versorg in die woestyn? Hom toelaat om jou hart te genees, jou geseslskap te hou in jou woestyn? God se natuur is voorsiening… Ek het jou in die woestyn gevind, opgeraap, omhels en vertroetel. Ek sal jou versorg, want jy is die appel van My oog. (Deut. 32:10) Continue reading “In die Woestyn.”


